True Detective

Sekiz bölümden oluşan ilk sezonuyla geçen yılın en iyi işlerinden biri olan “True Detective”, daha ilk sezonu yayınlanırken ikinci sezonu hakkında konuşulmaya başlanmıştı. Dizinin yaratıcısı, yapımcısı ve aynı zamanda yazarı olan Nic Pizzolatto, her sezon bambaşka bir dedektiflik hikâyesi anlatarak seriyi adeta “sekiz saatlik bir film” formuna dönüştürüyor. İlk sezon, Amerikan taşrasında bulunan bir kızın cesediyle açılıyor; cinayetin çözümünün yanında dedektiflerin birbirleriyle ve çevreleriyle olan ilişkilerine, toplumun yapısına ve ahlaki değerlere odaklanıyordu. Ana akım polisiyelerden farklı olarak Coen’lerin Fargo’su ya da David Lynch’in sıradışı polisiyesi “Twin Peaks”ten izler taşısa da, bu yapımların absürtlüğünün yerine True Detective’te sert bir ciddiyet hâkimdi. Nietzschevari nihilizme meyleden, adeta “zerdüşt” gibi dolaşan felsefi tiradları eksik olmayan Cohle ile, sözleri birbiriyle çelişen tam bir sistem adamı Hart arasında gerilimli ama aynı zamanda uyumlu bir ortaklık kurulmuştu.

İkinci sezon başlamadan önce, ilk sezonun usta oyuncuları Woody Harrelson ve Matthew McConaughey'in performanslarının yerini kimin alacağı uzun süre merak konusu oldu. Yeni sezon, oyuncu kadrosundan jeneriğine kadar her yönüyle konuşulan bir iş olarak başladı ve öyle de tamamlandı. İlk sezon gibi bu sezon da bir cesedin bulunmasıyla açılıyor. Klasik bir neo-noir’den bekleneceği üzere suç, gündelik hayatın sıradan bir parçasına dönüşmüş durumda. Polanski’nin “Chinatown”unda olduğu gibi bürokrasi, en üstten en alta kadar bir virüs gibi yozlaşmış. Dolayısıyla “katil kim?” sorusundan çok, “Hangi devlet görevlisi bu pisliğin içinde?” sorusu sezon boyunca insanın yakasını bırakmıyor.

İkinci sezon feminist tonuyla da dikkat çekiyor. Bezzerides, adeta pimi çekilmiş bir bomba gibi erkeklerin dünyasını yerle bir etmek için bırakılmış bir karakter. Erkeklik miti diyebileceğimiz, dedektiflik ve suçla örülü bu neo-noir evren, ilk sezondaki ciddiyetin içinde Bezzerides’in yıkmaya çalıştığı bir alana dönüşüyor. Dizinin üç erkek karakteri Frank, Woodrugh ve Velcoro arasında kurduğumuz analoji, dizinin erkeklik üzerine de bir şeyler söylemek istediğini açıkça ortaya koyuyor.

Erkeklik hakkında konuşmalıyız:


Frank, eski parlak günleri çoktan geride kalmış bir gangster. O parlak günleri yeniden kazanma hırsı, sezon boyunca onu rahat bırakmıyor. Eşiyle uzun süreli bir ilişkisi var fakat çocuk sahibi olamıyorlar.
Velcoro ise suça batmış bir polis memuru. Her türlü kirli işte adı geçiyor ve Frank için de çalışıyor. Karısına tecavüz eden adamı öldürdüğüne dair iddialar var. Karısının çocuğunun kendisinden mi yoksa tecavüzcüden mi olduğuna dair şüpheleri onu sürekli yiyor.
Woodrugh ise yine bir polis memuru. Motosikletiyle devriye gezerken bir kadını taciz ettiği iddiasıyla sarsılıyor. Eski asker ve cinsel yönelimini kabul etmeyen bir eşcinsel. Kız arkadaşıyla ilişkisinde çeşitli uyarıcılar kullanıyor ve kız arkadaşı hamile kalıyor.



Bu üç erkek karakter, bir yandan olayları çözmeye çalışırken diğer yandan toplumsal “erkeklik görevleri”nin (baba olmak, ailesini korumak, erekte olmak) altında eziliyorlar. Hatta bu yükler, onların sonunu bile hazırlıyor diyebiliriz.

Sonuç olarak, her sezonu “8 saatlik bir film” niteliği taşıyan bu yapım; farklı temaları, farklı cinayetleri ve çok güçlü oyuncu kadrosunu bir araya getirerek uzun yıllar merakla bekleyeceğimiz bir dizi olmaya devam edecek gibi görünüyor.