SineTown

Görsel kültürün formüllere boğulduğu, anlatı sinemasının jenerik süper kahraman şablonlarıyla nefessiz bırakıldığı bir dönemde Spider-Noir , tam ters köşeden geliyor. Bildik bir formülün, doğru stil ve doğru oyuncu eşleşmesiyle hâlâ nasıl çalışabileceğini hatırlatıyor. Proje, 1940’ların sert, karanlık ve pesimist “hardboiled” polisiye geleneğine ve klasik film noir estetiğine açık bir saygı duruşu. Formülün dışına radikal biçimde çıkmıyor; ama onu parodiye düşürmeden ayakta tutan şey, kurduğu atmosferin yoğunluğu. Spider-Noir , noir klişelerini gizlemiyor: ağzından sigara düşmeyen dedektifler, femme fatale’ler, loş ışıklı ofisler, kırık dökük şehirler… Bunların hiçbiri yeni değil. Ama işin farkı şu: bu tanıdık dünya, çizgi roman evreninin abartılı kötülükleriyle aynı zemine yerleştiriliyor. Sonuç, klasik noir’ın kirli gerçekçiliğiyle süper kahraman mitolojisinin absürtlüğünü aynı sokakta yürütmek. Siyah-beyaz izleme seçeneği bu etkiyi daha da güçlendiriyor. Chiaroscuro ışık-gölge o...