sinetown

David Fincher denince akla çoğu zaman karanlık görüntüler, kusursuz kadrajlar, seri katiller, soğuk atmosferler ve titizlikle kurulmuş gerilimler gelir. Oysa onu çağdaş sinemanın en özgün yönetmenlerinden biri yapan şey yalnızca görsel dünyası değildir. Fincher'ın asıl gücü, bilgiyi seyirciden saklama, gerçekliği karakterlerinin gözünden yeniden kurma ve bizi onların zihinsel oyunlarına ortak etme biçiminde yatar. Fincher sinemasında karakterler çoğu zaman birbirleriyle bir kedi-fare oyunu oynar. Biri diğerini gözlemler, diğeri bunu fark eder; biri gerçeği saklar, diğeri çözmeye çalışır; biri karşısındakinin davranışlarını yönlendirmeye çalışırken güç dengesi sürekli değişir. Fakat burada daha büyük bir oyun vardır. Fincher da seyirciyle oynar. John Doe'nun dedektifleri manipüle etmesiyle Fincher'ın bizi manipüle etmesi arasında tuhaf bir paralellik vardır. Tyler Durden'ın anlatıcının gerçekliğini bozmasıyla Fincher'ın bizim gerçeklik algımızı bozması arasında da. ...

Carrie: Bir Korku Hikâyesinin Zamana Direnen Trajedisi

Stephen King’in 1974’te yayımlanan ilk romanı Carrie , telekinetik güçlere sahip genç bir kızın intikam hikâyesinden çok daha fazlasıdır. Carrie White’ın trajedisi; ergenlik, dinî baskı, aile içi istismar, akran zorbalığı ve toplumun dışına itilen bir insanın giderek yalnızlaşması üzerine kuruludur. King’in romanı, yayımlandığı dönemden bugüne farklı biçimlerde yorumlandı. Ancak her uyarlamanın önünde aynı soru duruyordu: Carrie’nin hikâyesini yeniden anlatmak mı, yoksa bu hikâyenin neden hâlâ önemli olduğunu yeniden keşfetmek mi? Romanın dünyası: Ergenlik, baskı ve dışlanma Carrie’nin yaşadığı korkunun merkezinde yalnızca doğaüstü güçleri bulunmaz. Onu asıl çaresiz bırakan, bedenini ve duygularını anlamasına izin vermeyen annesi Margaret ile okulda uğradığı sistematik zorbalıktır. Margaret’ın aşırı dinî yaklaşımı, kızının ergenliğini doğal bir gelişim olarak değil, günah ve kötülükle ilişkilendirilen bir tehdit olarak görmesine neden olur. Okul arkadaşları ise Carrie’nin farklılığını ...

Aile, Ego ve Set Arkası Savaşları: The Beloved

Rodrigo Sorogoyen’in The Beloved filmi, yıllardır birbirinden uzak yaşayan ünlü yönetmen Esteban Martínez ile kızı Emilia’nın yeniden karşı karşıya gelmesi üzerinden sanat, aile ve iktidar arasındaki ilişkiyi sorguluyor. Esteban, Batı Sahra’daki İspanyol sömürgeciliğine karşı Sahrawi ayaklanmasını anlatan Desierto adlı filmini çekmektedir. Başrol için yıllardır görmediği kızı Emilia’yı seçer. Profesyonel bir iş gibi başlayan bu buluşma, kısa sürede geçmişte kapanmamış hesapların açıldığı bir baba-kız savaşına dönüşür. Bu açıdan The Beloved , geçen yıl izlediğimiz Joachim Trier imzalı Sentimental Value ile akraba bir yerde duruyor. Her iki film de sanat üretimi ile ebeveynlik arasındaki sorunlu kesişime bakıyor. Ancak Trier daha içe dönük ve melankolik bir atmosfer kurarken Sorogoyen meseleyi kendi gerilim sinemasının içinden ele alıyor: daha sert, daha huzursuz ve sürekli patlamanın eşiğinde duran bir çatışma. Üstelik The Beloved , Sentimental Value ’dan farklı olarak yalnızca bir b...