sinetown

Stephen King’in 1974’te yayımlanan ilk romanı Carrie , telekinetik güçlere sahip genç bir kızın intikam hikâyesinden çok daha fazlasıdır. Carrie White’ın trajedisi; ergenlik, dinî baskı, aile içi istismar, akran zorbalığı ve toplumun dışına itilen bir insanın giderek yalnızlaşması üzerine kuruludur. King’in romanı, yayımlandığı dönemden bugüne farklı biçimlerde yorumlandı. Ancak her uyarlamanın önünde aynı soru duruyordu: Carrie’nin hikâyesini yeniden anlatmak mı, yoksa bu hikâyenin neden hâlâ önemli olduğunu yeniden keşfetmek mi? Romanın dünyası: Ergenlik, baskı ve dışlanma Carrie’nin yaşadığı korkunun merkezinde yalnızca doğaüstü güçleri bulunmaz. Onu asıl çaresiz bırakan, bedenini ve duygularını anlamasına izin vermeyen annesi Margaret ile okulda uğradığı sistematik zorbalıktır. Margaret’ın aşırı dinî yaklaşımı, kızının ergenliğini doğal bir gelişim olarak değil, günah ve kötülükle ilişkilendirilen bir tehdit olarak görmesine neden olur. Okul arkadaşları ise Carrie’nin farklılığını ...

The End of Oak Street: Nostaljinin İçindeki Çatlak

David Robert Mitchell'ın The End of Oak Street 'i 1982'de, Michigan'da sıradan bir banliyöde başlıyor. Platt ailesi, yani Denise, Greg, Audrey ve Brian, dışarıdan kusursuz bir Amerikan tablosunun içinde yaşıyor: müstakil evler, komşular, mahalle partisi, aile yemekleri. İçeride ise her şey çoktan çatlamış durumda. Denise yazar olmak istiyor, gizlice roman yazıyor ve boşanmayı düşünüyor. Greg işten çıkarıldığını saklıyor; pizza dağıtıcılığını “yan iş” diye anlatıyor ama artık tek geliri o. Sonra bir fırtınada beyaz bir ışık sokağı yutuyor ve mahalle milyonlarca yıl öncesine, dinozorların arasına düşüyor. Aile hem hayatta kalmaya hem de dağılmakta olan ilişkisini toparlamaya çalışıyor. Film bu noktadan sonra aile melodramını, yaratık filmini, bilimkurguyu, felaket sinemasını ve 1980'ler macera sinemasını aynı potada eritmeye girişiyor. İlginç olan da burada başlıyor, çünkü The End of Oak Street yalnızca bir dinozor filmi değil. Mitchell, 1980'lerin Amerikan sinem...

1 Yönetmen 5 Film: David Fincher

David Fincher denince akla çoğu zaman karanlık görüntüler, kusursuz kadrajlar, seri katiller, soğuk atmosferler ve titizlikle kurulmuş gerilimler gelir. Oysa onu çağdaş sinemanın en özgün yönetmenlerinden biri yapan şey yalnızca görsel dünyası değildir. Fincher'ın asıl gücü, bilgiyi seyirciden saklama, gerçekliği karakterlerinin gözünden yeniden kurma ve bizi onların zihinsel oyunlarına ortak etme biçiminde yatar. Fincher sinemasında karakterler çoğu zaman birbirleriyle bir kedi-fare oyunu oynar. Biri diğerini gözlemler, diğeri bunu fark eder; biri gerçeği saklar, diğeri çözmeye çalışır; biri karşısındakinin davranışlarını yönlendirmeye çalışırken güç dengesi sürekli değişir. Fakat burada daha büyük bir oyun vardır. Fincher da seyirciyle oynar. John Doe'nun dedektifleri manipüle etmesiyle Fincher'ın bizi manipüle etmesi arasında tuhaf bir paralellik vardır. Tyler Durden'ın anlatıcının gerçekliğini bozmasıyla Fincher'ın bizim gerçeklik algımızı bozması arasında da. ...