sinetown

Bazı filmler seyirciyi büyük olaylarla sarsar. Bazıları ise neredeyse hiçbir şey olmuyormuş hissi uyandırır. Bergman Island ikinci gruba ait. İlk bakışta ağır ilerleyen, hatta yer yer durağanlaşan anlatısı nedeniyle sabır isteyen bir film gibi görünür. Oysa filmin asıl hareketi karakterlerin içinde yaşanır. Mia Hansen-Løve, dramatik kırılmaları görünür kılmak yerine onları gündelik hayatın içine dağıtarak ilişkilerin daha sahici, daha tanıdık bir hâline yaklaşır. Sinemada bir evliliğin çıkmaza girmesi çoğu zaman belirli kalıplarla anlatılır. Büyük kavgalar, ihanetler, bağrışmalar ya da geri dönüşü olmayan yüzleşmeler... Çünkü dramatik olan budur. Bergman Island ise tam tersini yapar. Burada kimse birbirine bağırmaz. Kimse kötü biri değildir. Aldatma ya da nefret üzerine kurulmuş belirgin bir çatışma da yoktur. Buna rağmen filmin her sahnesinde Tony ile Chris arasındaki görünmez mesafenin biraz daha büyüdüğünü hissederiz. İşte filmin en güçlü yanı da burada yatar. Çünkü bazı ilişkiler...

Geçmişin Gölgesinde Bir Amsterdam Yolculuğu: Midwinter Break

Polly Findlay'ın yönettiği Midwinter Break , Kuzey İrlandalı yazar Bernard MacLaverty'nin 2017 yılında yayımlanan aynı adlı romanından sinemaya uyarlanıyor. Senaryosu Bernard MacLaverty ve Nick Payne tarafından kaleme alınan filmin başrollerinde Ciarán Hinds ve Lesley Manville yer alıyor. Film, uzun yıllardır evli olan Gerry ve Stella Gilmore'un Amsterdam'a yaptıkları birkaç günlük yolculuğu konu alıyor. Midwinter Break , ilk bakışta uzun yıllardır evli olan yaşlı bir çiftin Amsterdam seyahatinde ilişkilerinin çatırdamasını anlatan sade bir evlilik dramı gibi görünür. Gerry ve Stella Gilmore, Glasgow'daki hayatlarından birkaç günlüğüne uzaklaşıp Amsterdam'a gelirler. Fakat bu yolculuk kısa sürede bir tatilden çok, kırk yıllık bir hayatın muhasebesine dönüşür. Geçmişin bastırılmış hatıraları, Belfast'ta yaşanan travma, yaşlanma, inanç, alkol ve birbirlerinden giderek uzaklaşmaları kış atmosferi içinde yeniden karşılarına çıkar. Ancak filmi yalnızca bir evlili...

Tony Gatlif'e Veda: Vengo

Bazı yönetmenler dünyayı bir hikâye anlatmak için kadraja alır; Tony Gatlif ise o kadrajı ateşe verip dumanından ses çıkarmak için kameranın arkasına geçerdi. Onun sineması hiçbir zaman steril salonların, hesaplanmış senaryo matematiğinin ya da cilalı estetik kurallarının sineması olmadı. Gatlif, sinemasını yollardan, sınırlardan, toza batmış ciğerlerden ve en çok da o tekinsiz göçebe kederinden var etti. Bu yüzden ona veda ederken durup bakılacak en doğru yer, Endülüs'ün çatlamış toprağına kan ve ritimle kazıdığı Vengo 'dur. Vengo , bir intikam trajedisi kılığına bürünmüş saf bir ağıttır. Gatlif bu filmde flamenkoyu Batı'nın egzotik vitrinlerinden çekip çıkarır; ait olduğu yere, yani ölümün, onurun ve yoksulluğun karanlık kuyusuna fırlatır. Caco'nun kızının yasıyla kavrulan bedeninde, topukların toprağa her vuruşu bir meydan okuma değil, kaçınılmaz sona doğru atılan çaresiz bir adımdır. Flamenkonun o karanlık duende 'si, Gatlif'in kamerasında soyut bir estetik ...