sinetown

Çağan Irmak’ın Babam ve Oğlum filmi, ilk bakışta klasik bir baba-oğul melodramı gibi görünür. Yıllar sonra yeniden karşılaşan bir baba ile oğul; geçmişin kırgınlıkları, aile içi sessizlikler ve 12 Eylül’ün açtığı yaralar ekseninde bir araya gelir. Film, bu yönüyle Türkiye’nin yakın tarihindeki siyasal travmayı aile anlatısının merkezine yerleştirir. Fakat yapıta daha yakından bakıldığında, meselenin yalnızca iki birey arasındaki kişisel kırgınlıktan ibaret olmadığı görülür. Filmin asıl meselesi, bir kuşaktan diğerine aktarılması gereken toplumsal ve anlamsal sürekliliğin nasıl parçalandığıdır. Bu açıdan Babam ve Oğlum ; geleneksel toplumsal düzenin çözülüşünden modern politik öznenin doğuşuna, oradan da büyük anlatıların dağılmasıyla biçimlenen yeni bir özneleşme sürecine uzanan tarihsel kırılmanın hikâyesi olarak okunabilir. Buradaki “süreklilik” yalnızca toprağın, mülkün ya da soyadının devamı değildir. Aynı zamanda bir anlam dünyasının, değerler sisteminin, tarihsel hafızanın ve ge...

İnsanın Kendi Karanlığını Başka Bir İnsanda Bulması: Half Man

Richard Gadd'ı büyük ölçüde Baby Reindeer ile tanıdık. Dizi yalnızca bir takip edilme hikâyesi değildi; insanın kendi travmalarıyla, arzularıyla, utancıyla ve karanlığıyla başka bir insan üzerinden karşılaşmasının hikâyesiydi. Gadd'ın asıl ilgisinin “iyi insan” ile “kötü insan” arasındaki sınırdan çok, insanın kendisinde görmek istemediği şeyi başka bir insanda bulması olduğu daha ilk işinde ortaya çıkmıştı. Half Man ise bu fikri başka bir biçime sokuyor. Bu kez karşımızda takip eden ve takip edilen değil, neredeyse bir ömrü birlikte geçirmiş iki üvey erkek kardeş var: Ruben ve Niall. Fakat aralarındaki ilişkiyi yalnızca kardeşlik, dostluk ya da toksik bir arkadaşlık olarak okumak bana eksik geliyor. Çünkü Gadd burada çok daha eski bir sinema motifine yaslanıyor: ikiz. İkiz ama birbirinin karşıtı değil Sinemada ikizler çoğu zaman bir karakterin bölünmüş benliğini görünür hale getirmenin aracıdır. Biri diğerinin aynasıdır; bazen karşıtıdır, bazen bastırılmış tarafıdır, bazen d...

The Invite: Evliliğin İçindeki Arzunun Hayaletleri

Olivia Wilde’ın yönettiği The Invite , Cesc Gay’in 2020 tarihli İspanyol filmi Sentimental ( The People Upstairs )’dan uyarlanan, tek bir ev ve tek bir akşam yemeği etrafında giderek büyüyen bir ilişki komedisi. Hikâyenin merkezinde, yıllardır birlikte olan ve ilişkilerindeki heyecanı yavaş yavaş kaybetmeye başlayan bir çift var. Komşularının beklenmedik davetiyle başlayan gece ise kısa sürede cinselliğin, arzunun ve evlilik sınırlarının sorgulandığı tuhaf bir deneyime dönüşüyor. Fakat The Invite ’ı yalnızca “Çift eş değiştirecek mi?” ya da “Grup seks olacak mı?” merakı üzerinden okumak filmin asıl eğlencesini ıskalamak olur. Çünkü film, bütün bu cinsel gerilimin altında çok daha eski ve tanıdık bir soruyu taşıyor: Bir ilişki güven ve istikrar üzerine kurulduğunda, zamanla kendi heyecanını tüketebilir mi?