sinetown

Rodrigo Sorogoyen’in The Beloved filmi, yıllardır birbirinden uzak yaşayan ünlü yönetmen Esteban Martínez ile kızı Emilia’nın yeniden karşı karşıya gelmesi üzerinden sanat, aile ve iktidar arasındaki ilişkiyi sorguluyor. Esteban, Batı Sahra’daki İspanyol sömürgeciliğine karşı Sahrawi ayaklanmasını anlatan Desierto adlı filmini çekmektedir. Başrol için yıllardır görmediği kızı Emilia’yı seçer. Profesyonel bir iş gibi başlayan bu buluşma, kısa sürede geçmişte kapanmamış hesapların açıldığı bir baba-kız savaşına dönüşür. Bu açıdan The Beloved , geçen yıl izlediğimiz Joachim Trier imzalı Sentimental Value ile akraba bir yerde duruyor. Her iki film de sanat üretimi ile ebeveynlik arasındaki sorunlu kesişime bakıyor. Ancak Trier daha içe dönük ve melankolik bir atmosfer kurarken Sorogoyen meseleyi kendi gerilim sinemasının içinden ele alıyor: daha sert, daha huzursuz ve sürekli patlamanın eşiğinde duran bir çatışma. Üstelik The Beloved , Sentimental Value ’dan farklı olarak yalnızca bir b...

1 Yönetmen 5 Film: David Fincher

David Fincher denince akla çoğu zaman karanlık görüntüler, kusursuz kadrajlar, seri katiller, soğuk atmosferler ve titizlikle kurulmuş gerilimler gelir. Oysa onu çağdaş sinemanın en özgün yönetmenlerinden biri yapan şey yalnızca görsel dünyası değildir. Fincher'ın asıl gücü, bilgiyi seyirciden saklama, gerçekliği karakterlerinin gözünden yeniden kurma ve bizi onların zihinsel oyunlarına ortak etme biçiminde yatar. Fincher sinemasında karakterler çoğu zaman birbirleriyle bir kedi-fare oyunu oynar. Biri diğerini gözlemler, diğeri bunu fark eder; biri gerçeği saklar, diğeri çözmeye çalışır; biri karşısındakinin davranışlarını yönlendirmeye çalışırken güç dengesi sürekli değişir. Fakat burada daha büyük bir oyun vardır. Fincher da seyirciyle oynar. John Doe'nun dedektifleri manipüle etmesiyle Fincher'ın bizi manipüle etmesi arasında tuhaf bir paralellik vardır. Tyler Durden'ın anlatıcının gerçekliğini bozmasıyla Fincher'ın bizim gerçeklik algımızı bozması arasında da. ...

Gençlik Değiştikçe Canavarlar Değişiyor: Euphoria ve Dijital Çağın Neo-Noir'ı

Gençlik dizileri her dönemde gençliğin içinde yaşadığı dünyanın izini taşıdı. 1990'larda Beverly Hills, 90210 statü, moda ve popülerlik üzerine kurulu bir gençlik dünyası çizerken, My So-Called Life aynı dönemin ergenliğini çok daha kırılgan ve içe dönük yakaladı. Sonra Buffy the Vampire Slayer geldi ve gençliğin korkularına canavarların biçimini verdi. Buffy'de lise, büyümenin, cinselliğin, dışlanmanın ve yetişkinliğe geçişin korkularının yaşandığı bir alandı; vampirler ve iblisler bu kaygıları somutlaştırıyordu. Tehdit gizli ve dışarıdaydı. Sunnydale'in sıradan yüzeyinin altında saklanıyor, yetişkinler çoğu zaman bunun farkına bile varmıyordu. Birkaç yıl sonra Skins aynı korkuları sosyal gerçekçiliğin daha sert bir noktasına taşıdı: uyuşturucu, seks, aile ve kendini yok etme arzusu artık haftalık problemlerin ötesine geçip karakterlerin hayatlarının temel parçası haline geldi. Euphoria bu mirasın dijital çağdaki karşılığıdır. Çağdaş gençlikte tehdit artık dışarıdan g...