sinetown

David Fincher denince akla çoğu zaman karanlık görüntüler, kusursuz kadrajlar, seri katiller, soğuk atmosferler ve titizlikle kurulmuş gerilimler gelir. Oysa onu çağdaş sinemanın en özgün yönetmenlerinden biri yapan şey yalnızca görsel dünyası değildir. Fincher'ın asıl gücü, bilgiyi seyirciden saklama, gerçekliği karakterlerinin gözünden yeniden kurma ve bizi onların zihinsel oyunlarına ortak etme biçiminde yatar. Fincher sinemasında karakterler çoğu zaman birbirleriyle bir kedi-fare oyunu oynar. Biri diğerini gözlemler, diğeri bunu fark eder; biri gerçeği saklar, diğeri çözmeye çalışır; biri karşısındakinin davranışlarını yönlendirmeye çalışırken güç dengesi sürekli değişir. Fakat burada daha büyük bir oyun vardır. Fincher da seyirciyle oynar. John Doe'nun dedektifleri manipüle etmesiyle Fincher'ın bizi manipüle etmesi arasında tuhaf bir paralellik vardır. Tyler Durden'ın anlatıcının gerçekliğini bozmasıyla Fincher'ın bizim gerçeklik algımızı bozması arasında da. ...

Aile, Ego ve Set Arkası Savaşları: The Beloved

Rodrigo Sorogoyen’in The Beloved filmi, yıllardır birbirinden uzak yaşayan ünlü yönetmen Esteban Martínez ile kızı Emilia’nın yeniden karşı karşıya gelmesi üzerinden sanat, aile ve iktidar arasındaki ilişkiyi sorguluyor. Esteban, Batı Sahra’daki İspanyol sömürgeciliğine karşı Sahrawi ayaklanmasını anlatan Desierto adlı filmini çekmektedir. Başrol için yıllardır görmediği kızı Emilia’yı seçer. Profesyonel bir iş gibi başlayan bu buluşma, kısa sürede geçmişte kapanmamış hesapların açıldığı bir baba-kız savaşına dönüşür. Bu açıdan The Beloved , geçen yıl izlediğimiz Joachim Trier imzalı Sentimental Value ile akraba bir yerde duruyor. Her iki film de sanat üretimi ile ebeveynlik arasındaki sorunlu kesişime bakıyor. Ancak Trier daha içe dönük ve melankolik bir atmosfer kurarken Sorogoyen meseleyi kendi gerilim sinemasının içinden ele alıyor: daha sert, daha huzursuz ve sürekli patlamanın eşiğinde duran bir çatışma. Üstelik The Beloved , Sentimental Value ’dan farklı olarak yalnızca bir b...

Tony Gatlif'e Veda: Vengo

Bazı yönetmenler dünyayı bir hikâye anlatmak için kadraja alır; Tony Gatlif ise o kadrajı ateşe verip dumanından ses çıkarmak için kameranın arkasına geçerdi. Onun sineması hiçbir zaman steril salonların, hesaplanmış senaryo matematiğinin ya da cilalı estetik kurallarının sineması olmadı. Gatlif, sinemasını yollardan, sınırlardan, toza batmış ciğerlerden ve en çok da o tekinsiz göçebe kederinden var etti. Bu yüzden ona veda ederken durup bakılacak en doğru yer, Endülüs'ün çatlamış toprağına kan ve ritimle kazıdığı Vengo 'dur. Vengo , bir intikam trajedisi kılığına bürünmüş saf bir ağıttır. Gatlif bu filmde flamenkoyu Batı'nın egzotik vitrinlerinden çekip çıkarır; ait olduğu yere, yani ölümün, onurun ve yoksulluğun karanlık kuyusuna fırlatır. Caco'nun kızının yasıyla kavrulan bedeninde, topukların toprağa her vuruşu bir meydan okuma değil, kaçınılmaz sona doğru atılan çaresiz bir adımdır. Flamenkonun o karanlık duende 'si, Gatlif'in kamerasında soyut bir estetik ...