sinetown

Marine Atlan’ın La Gradiva ’sı, bir grup lise öğrencisinin Pompeii’ye yaptıkları okul gezisini izliyor. Öğretmenlerinin peşinden yürüyen, kendi aralarında konuşan, flört eden, sıkılan, birbirleriyle dalga geçen, birilerine yaklaşırken birilerinden uzaklaşan bu gençler, tarihin en büyük felaketlerinden birinin izleri arasında kendi küçük dünyalarını kuruyorlar. Gezi ilerledikçe grubun içindeki ilişkiler, arzular, dışlamalar, aidiyetler ve kırılganlıklar da yavaş yavaş görünür hâle geliyor. Fakat film bu gençleri geçmişlerini, travmalarını, ailelerini ya da psikolojik motivasyonlarını açıklayarak kurmuyor. Kamera onların hayatlarını çözümlemek yerine bir süreliğine aralarına karışıyor ve onlarla birlikte yürüyor. Bazı filmler karakterlerini önümüze koyar ve bize onların hikâyelerini anlatır. Bazıları ise insanları bir süreliğine kameranın önünde tutar; onları davranışları, bakışları, sessizlikleri ve birbirleriyle kurdukları ilişkiler üzerinden tanımamıza izin verir. La Gradiva ikinci t...

Korku, Kaos ve Sinematik Labirentler: Resident Evil Evreninin Kronolojik Yolculuğu

Video oyunları ile sinema arasındaki ilişkinin en tuhaf ve en verimli örneklerinden biri Resident Evil . 1996'da Spencer Malikanesi'nin karanlık koridorlarında başlayan seri, otuz yıl içinde yalnızca video oyun tarihinin en büyük markalarından birine dönüşmekle kalmadı; sinema, televizyon ve CGI animasyonlar aracılığıyla birbirinden oldukça farklı Resident Evil evrenlerinin ortaya çıkmasına da yol açtı. Üstelik bu hikâye basit bir "oyundan filme uyarlama" hikâyesi değil. Resident Evil , daha ilk oyunundan itibaren sinemadan besleniyordu. Zombi filmlerinden B-filmlerine, gotik korkudan bilimkurguya kadar pek çok sinematik unsur, oyunun sabit kamera açıları, kaynak yönetimi, bulmacaları ve ses tasarımıyla birleşiyordu. Sonraki yıllarda ise ilişki tersine döndü: Oyunlar giderek sinematikleşti, filmler oyunların estetiğini ödünç aldı, televizyon oyun kronolojisine yeni hikâyeler ekledi ve CGI filmler doğrudan oyun evreninin anlatısını sürdürmeye başladı. Bu nedenle Resid...

Yeraltı

Zeki Demirkubuz sinemasının omurgasını, insanın içindeki karanlıkla ve kötülük potansiyeliyle kurduğu hesaplaşma oluşturuyor. Yönetmen, Yeraltı ile hem kariyerinin en karanlık filmlerinden birine hem de yer yer gerçeklikle kâbus arasında gidip gelen sürreal dokular taşıyan en kişisel işlerinden birine imza atıyor. Özellikle ödüllü yazar karakteri üzerinden kurduğu hesaplaşma, filmin Demirkubuz'un kendi hayatından izler de taşıdığı yönündeki yorumları güçlendiriyor. Filmin merkezinde Ankara'da yaşayan memur Muharrem var. Hayatından memnun olmayan, çevresindeki insanlardan giderek uzaklaşan ve öfkesini içine gömen Muharrem'in en düzenli ilişkisi ise evine temizliğe gelen Türkan'la kurduğu gündelik temaslardan ibaret. Demirkubuz sinemasında Dostoyevski'nin etkisi her zaman hissedilse de Yeraltı , yönetmenin Yeraltından Notlar 'dan serbest biçimde hareket ettiği ilk film olarak öne çıkıyor. Buna rağmen filmi, yönetmenin en başarılı işi olarak görmüyorum. Çünkü D...