Eski hayranları için Sam Raimi'nin özüne dönüş filmi olarak lanse edilen Drag Me to Hell, içerdiği kara mizah, grotesk sahneler ve gore unsurlarıyla yönetmenin Evil Dead dönemine göz kırpıyor. Ancak film yalnızca Raimi'nin geçmişine yapılan nostaljik bir yolculuk değil; aynı zamanda onun daha geniş kitlelerle buluştuğu Spider-Man döneminin izlerini de taşıyor.
Christine Brown karakteri, Peter Parker ile şaşırtıcı paralellikler gösteriyor: Çevresi tarafından kabul edilme arzusu, doğru olanı yapma çabası ve kendi ahlaki sınırlarıyla yüzleşmesi bu iki karakteri birbirine yaklaştırıyor. Raimi, Christine üzerinden yine sıradan bir insanın beklenmedik bir kötülükle karşılaşmasını ve bu süreçte kendi kimliğiyle hesaplaşmasını anlatıyor.
Böylece Drag Me to Hell, bir yandan yönetmenin eski dönem korku sinemasına duyduğu sevgiyi yeniden ortaya koyarken, diğer yandan yeni kuşağın tanıdığı Sam Raimi'nin karakter odaklı anlatım anlayışını da koruyan özgün bir çalışma olarak öne çıkıyor.
Yorumlar