Raw, insanın karnivor beslenme pratiğini ve tüketim alışkanlığını beden üzerinden radikalleştiren, abartılı ama bilinçli bir temsile dönüştüren bir yapım. Film, yamyamlığı salt şok unsuru olarak kullanmak yerine, arzunun, dönüşümün ve bastırılmış dürtülerin metaforu hâline getirir. Bu yönüyle Raw, korkuyu dışsal bir tehdide değil, insan bedeninin ve iştahının kendisine yerleştirir.
Dinamik kurgusu ve Julia Ducournau’nun kontrollü ama cesur yönetimi, filmin tonunu sürekli diri tutar. Anlatı, rahatsız ediciliğini ani sıçramalarla değil, kademeli bir gerilimle inşa eder; izleyiciyi kaçamayacağı bir bedensel deneyimin içine çeker. Görsel dildeki soğukkanlılık, filmin anlattığı şiddetle tezat oluşturarak etkisini daha da artırır.
Raw, tür sinemasının sınırlarını aşarak korkuyu biyolojik, cinsel ve kültürel bir mesele olarak ele alır. Bu bütünlüklü yaklaşımı sayesinde yalnızca yılın en dikkat çekici korku filmleri arasında değil, aynı zamanda genel sinema listelerinde de kendine rahatlıkla yer bulabilecek bir iş olarak öne çıkar.
Yorumlar