Crazy, Stupid, Love, Glenn Ficarra ve John Requa ikilisinin ikinci filmi. Yıldızlarla dolu oyuncu kadrosu düşünüldüğünde, yönetmenlerin en büyük başarısı oyuncular arasındaki dengeyi kusursuz kurabilmeleri oluyor. Steve Carell ve Julianne Moore ne kadar iyiyse, Emma Stone ile Ryan Gosling de en az onlar kadar başarılı performanslar sergiliyor.
Tesadüfler, yanlış anlamalar ve karakterler arasındaki zıtlıklar bu güçlü oyunculuklarla birleşince ortaya temposu hiç düşmeyen, komedi dozu yüksek bir romantik komedi çıkıyor. Film finale doğru romantizmin ağırlığını artırsa da mizah damarını hiçbir zaman kaybetmiyor.
Kuşkusuz "gerçek aşk" ya da "sonsuz aşk" gibi kavramların seküler dünyamızda karşılığı giderek tartışmalı hâle geliyor. Yine de aşkın rasyonel açıklamalara sığmayan tarafı hâlâ varlığını sürdürüyor. Cal'un filmin sonunda yaptığı gibi, insan bazen mantığın bütün itirazlarını bir kenara bırakıp duygularının peşinden gitmek istiyor. Freud'un "serbest çağrışım" kavramını hatırlatırcasına, bastırılan arzular ve duygular en beklenmedik anda kendilerine bir çıkış yolu buluyor.
Belki de romantik komedilerin hâlâ ilgi görmesinin nedeni tam olarak bu. Bütün aklımızla itiraz etsek bile, filmin romantik anlarında yüzümüzde beliren o istemsiz tebessüm, aşk fikrine tamamen sırtımızı dönemediğimizin küçük bir kanıtı. Belki de hepimizin, hayatın bir yerinde, küçük bir serbest çağrışıma ihtiyacı vardır.
Yorumlar