Usta yönetmen Neil Jordan'ın son dönem çalışmalarından biri olan Ondine, aynı zamanda Wong Kar Wai ile yaptığı çalışmalarla tanınan görüntü yönetmeni Christopher Doyle'u da kadrosunda barındırıyor. Bu birliktelik, filmin daha ilk anlarından itibaren kendini hissettiren olağanüstü görsel dünyasının en önemli kaynaklarından biri hâline geliyor.
Filmin çıkış noktası, adını aldığı Ondine mitine dayanıyor. Denizden çıkan gizemli bir kadın ve onun etrafında şekillenen masalsı anlatı, Jordan'ın gerçeklik ile fantezi arasındaki sınırları bulanıklaştıran sinema anlayışıyla birleşiyor. Ancak film ilerledikçe bu büyülü atmosfer giderek yerini daha gerçekçi ve dramatik bir zemine bırakıyor; başlangıçtaki masalsı tılsım aynı yoğunlukta korunamıyor.
Neil Jordan sinemasında sıkça karşılaştığımız femme fatale imgesi de Ondine ile farklı bir biçim kazanıyor. The Crying Game ve The End of the Affair gibi filmlerinde kadın karakterleri gizem, arzu ve tehlike ekseninde kuran yönetmen, bu kez denize ait bir mitten doğan Ondine karakteri üzerinden benzer bir gizem yaratıyor. Ancak Ondine klasik femme fatale figürlerinden farklı olarak yıkıcı bir güçten çok, Syracuse karakterinin hayata yeniden tutunma arzusunun ve kurtuluş ihtiyacının bir yansımasına dönüşüyor.
Jordan, mitolojik bir aşk hikâyesi üzerinden aslında yalnızlık, inanç ve yeniden başlama ihtiyacı üzerine bir anlatı kuruyor. Bu yönüyle Ondine, kusursuz bir masal olmaktan çok, gerçek hayatın sertliği içinde masala inanma ihtiyacını anlatan hüzünlü bir çalışma olarak öne çıkıyor.
Yorumlar