Türk sinemasında hem roman uyarlamalarına hem de polisiye türüne sık rastlanmadığı düşünüldüğünde, Turgut Yasalar'ın Sis ve Gecesi bu iki damarın kesiştiği ilgi çekici bir noktada duruyor. Ahmet Ümit'in aynı adlı romanından uyarlanan film, güçlü bir edebî kaynağın avantajını arkasına alıyor.
Romanı okumamış olmak, filmi kendi sinema dili üzerinden değerlendirmeyi mümkün kılıyor. Bu açıdan bakıldığında Sis ve Gece, özellikle oyuncu kadrosu ve performanslarıyla ayakta duran bir yapım. Karakterler inandırıcılıklarını büyük ölçüde oyuncuların yorumları sayesinde koruyor.
Buna karşın filmin sinematografik tarafı aynı ölçüde etkileyici değil. Yer yer kullanılan kurgu oyunları anlatıya küçük katkılar sağlasa da, genel yönetmenlik tercihleri oldukça sıradan kalıyor. Görsel anlatım, atmosferi destekleyecek özgün bir dil kurmakta zorlanırken, müzik kullanımı da filmin en zayıf halkalarından biri olarak öne çıkıyor ve birçok sahnede dramatik etkinin önüne geçiyor.
Tüm bu eksiklerine rağmen Sis ve Gece, anlatı gücünü Ahmet Ümit'in sağlam kurgusundan ve başarılı oyunculuklardan almayı başarıyor. Sinemasal açıdan çok parlak bir iş olmasa da, polisiye türünün Türk sinemasındaki az sayıdaki örneklerinden biri olarak izlenmeyi hak eden bir yapım.
Yorumlar