Tim Burton'ın gotik atmosferiyle şekillenen Batman filmlerinin ardından Joel Schumacher, seriyi çizgi roman estetiğinin en yüzeysel tarafına sürüklemişti. Christopher Nolan ise Batman Begins ile karakteri yeniden gerçek dünyanın içine yerleştirerek Batman mitolojisini suç, korku ve ahlak ekseninde yeniden kurdu.
The Dark Knight, bu yaklaşımı daha da ileri taşıyor. Artık mesele Batman'in suçlularla dövüşmesi değil; düzen ile kaos arasındaki kırılgan dengenin ne kadar kolay bozulabileceğini göstermek. Gotham'ın gerçek başrol oyuncusu bu kez şehir ve onun ahlaki yapısı.
Nolan'ın güçlü kurgusu ve temposu, filmi klasik bir süper kahraman anlatısının çok ötesine taşıyor. Olaylar birbirini sürekli tetiklerken, seyirciyi tek bir doğru cevabın olmadığı ahlaki ikilemlerin içine çekiyor. Filmde neredeyse hiç kimse tamamen masum değil; masum görünen karakterler bile zamanla kendi sınırlarını aşmak zorunda kalıyor. Bu da filmin gerilimini yalnızca aksiyondan değil, karakterlerin verdiği kararlardan beslemesini sağlıyor.
Batman ve Gotham polisi, Joker'i kendi kurdukları düzenin kurallarıyla alt etmeye çalışırken, farkında olmadan onun oyununu oynamaya başlıyorlar. Joker'in en büyük gücü fiziksel şiddeti değil; insanları kendi ahlaki ilkelerine ihanet etmeye zorlaması. Bu yüzden filmin sonunda kaybeden yalnızca Batman değil, Gotham'ın masumiyetine duyulan inanç oluyor.
Filmin hafızalara kazınan sözü de bu dönüşümü özetliyor:
"Ya bir kahraman olarak ölürsün ya da kötüye dönüşmeni seyredecek kadar uzun yaşarsın."
Batman, Gotham'ın umudu olabilmek için suçlu olmayı göze alıyor. Kahramanlığını koruyabilmesinin tek yolu, tarihe bir kahraman olarak değil, bir canavar olarak geçmeyi kabul etmesi oluyor. İşte The Dark Knight'ı büyük yapan da tam olarak bu trajedi.
Yorumlar