Sukiyaki Western Django, son yıllarda sıkça karşılaştığımız tür kırmalarının ve eski janrları tersyüz eden postmodern anlatıların dikkat çekici örneklerinden biri. Bu dalga, popüler anlamda Grindhouse ile yeniden görünür olmuş, ardından Southland Tales gibi filmlerle farklı yönlere evrilmişti. Bu kez ise sırayı Takashi Miike alıyor ve rotasını doğrudan Spaghetti Western geleneğine çeviriyor.
Film, başta Sergio Leone sineması olmak üzere, özellikle Sergio Corbucci'nin kült filmi Djangona açık göndermeler yapıyor. Ancak bunu birebir bir saygı duruşu olarak değil, Japon sinemasının absürt enerjisiyle yeniden yorumlayarak gerçekleştiriyor. Sonuçta ortaya son derece ucuz görünen ama bilinçli biçimde stilize edilmiş, eğlenceli ve çılgın bir film çıkıyor.
Eğer Takashi Miike'nin sinemasını, Spaghetti Western estetiğini ve sömürü sinemasının taşkın ruhunu seviyorsanız, bu filmden büyük keyif almanız muhtemel.
Öte yandan bu yapımın bana düşündürdüğü başka bir nokta daha var. Yalnızca bu film için değil; son yıllarda benzer anlayışla çekilen birçok yapım için de geçerli bu. Bir zamanlar düşük bütçeli istismar sinemasına ait olan aşırı şiddet ve gore estetiği, artık ana akım eğlencenin sıradan bir parçasına dönüşmüş durumda. En basit Hollywood aksiyonunda bile yüzlerce insan, izleyicinin midesini zorlayacak ölçüde vahşi biçimlerde öldürülebiliyor. Böyle bakınca ortaya ilginç bir ironi çıkıyor: Bir zamanlar istismar sinemasının kullandığı yöntemler, bugün bizzat istismar edilerek ana akım sinemanın vazgeçilmez araçlarından biri hâline gelmiş durumda.
Bunu Seven Şunu da Sevebilir : Django (1966) Director : Sergio Corbucci...
Yorumlar