Korku sineması, kendi yarattığı mitleri, katilleri ve türlü yaratıkları tüketmekten; bu imgeleri durmaksızın yeniden üretmekten öteye geçemez hâle gelmişken, karşımıza El Orfanato gibi bir film çıkıyor. Guillermo del Toro’nun yaktığı Meksika ateşinin dolaylı bir uzantısı olan bu film, korku sinemasının düştüğü çıkmaza radikal bir yenilik getirmese de ona farklı bir soluk kazandırmayı başarıyor.
El Orfanato, korkuyu yalnızca ani irkilmelerden ya da grotesk figürlerden devşiren bir anlatı kurmak yerine, Carl Gustav Jung’un “kolektif bilinçdışı” kavramından besleniyor. Jung’a göre dinlerden masallara, mitlerden efsanelere uzanan ortak imgeler, bireyin psikolojisini derinden etkileyen evrensel bir bilinç katmanına aittir. Film de tam olarak bu ortak hafızayı hedef alarak korkuyu kişisel bir travmadan çok, tanıdık ama bastırılmış bir hatırlama hâline dönüştürür.
Bu yönüyle El Orfanato, korku sinemasının tekrar eden yüzeysel şoklarına karşı, izleyiciyi bilinçdışının karanlık ve sessiz alanlarına davet eden daha içsel bir deneyim sunar.
Bunu Seven Şunu da Sevebilir ; Espinazo del diablo, El (2001)
Yorumlar