Bertolucci'nin sinemaya, müziğe ve 68 kuşağının özgürlük arayışına yazdığı tutkulu bir ağıt... Usta yönetmen, bilinçaltının kapılarını ardına kadar aralayarak erotik imgeleri toplumsal ve siyasal gerçeklikle karşı karşıya getiriyor; arzuyla ideolojiyi, bireysel olanla kolektif olanı aynı düzlemde buluşturuyor. Böylece dönemin ruhuna uygun diyalektik bir anlatı kurarken, sinemayı yalnızca bir sanat dalı değil, karakterlerin dünyayı algılama biçimi olarak da kullanıyor. Ancak Bertolucci'nin asıl başarısı, 68 ruhunu romantize etmekle ona eleştirel bir mesafeden bakmayı aynı anda başarabilmesinde yatıyor. Theo, Isabelle ve Matthew dışarıda tarih yazılırken içeride sinema replikleri, müzik ve erotik oyunlarla kendi küçük evrenlerini kuruyor; böylece film, devrim ile kaçış, gerçek hayat ile sinema arasındaki ince çizgiyi sorgulayan melankolik bir kuşak portresine dönüşüyor.
Yorumlar