Kızıl Ordu Fraksiyonu'nun (RAF) eylemlerini konu alan film, politik bir dönemi anlatmasına rağmen bunu klasik siyasi dram kalıplarıyla değil, son derece dinamik ve popüler bir anlatım diliyle aktarıyor. Yönetmenin tercih ettiği hızlı kurgu, güçlü müzik kullanımı ve yüksek temposu, filmi zaman zaman bir müzik videosu estetiğine yaklaştırıyor.
Bu yaklaşımın en ilginç yanı ise anlattığı konuyla kurduğu tezat. Devlet şiddeti, radikalleşme ve terör gibi ağır meseleler, modern ve enerjik bir görsel dilin içinde sunuluyor. Böylece film, politik bir tarihe mesafeli duran seyirci için bile akıcı ve sürükleyici bir deneyime dönüşüyor.
Elbette bu popüler anlatım biçimi tartışmaya açık. Bir yandan filmin ritmini yükseltip geniş kitlelere ulaşmasını sağlarken, diğer yandan anlattığı tarihsel olayların ağırlığını zaman zaman geri plana itebiliyor. Buna rağmen yönetmen, politik sinemayla popüler sinemanın anlatı araçlarını başarılı biçimde buluşturarak etkileyici bir denge kurmayı başarıyor.
Yorumlar